و أنت ربّي ، سجد وجهي للّذي خلقه و شقّ سمعه و بصره ، الحمد للّه ربّ العالمين تبارك اللّه أحسن الخالقين . « خدايا ! براى تو سجده كردم و به تو ايمان آوردم و تسليم تو مىباشم و بر تو توكل كردم ، و تو پروردگار منى ، صورتم سجده كند براى آن‌كس كه آن را آفريد و گوش و چشم در آن قرار داد ، حمد براى خداى يگانه ، پروردگار عالميان ، است ، زوال‌ناپذير و پر بركت است خداى يگانه كه بهترين آفرينندگان است » . * ذكر سجده سپس مىگويى : سبحان ربّي الأعلى و بحمده ، و ذكر سجده بايد مثل ذكر ركوع ، هفت يا پنج يا سه بار باشد . بعد سر را بر مىدارى و تكبير مىگويى و در حالت تورّك « 1 » مىنشينى و مىگويى : استغفر اللّه ربّي و اتوب اليه . * دعاى بين دو سجده آن‌گاه اين دعا را كه ثقة الاسلام ( كلينى ) هم با همان سند از امام صادق عليه السّلام روايت كرده است ، مىخوانى : اللّهمّ اغفرلي و ارحمني و أجرني و ادفع عنّي انّي لما أنزلت اليّ من خير

--> ( 1 ) - تورّك آن است كه نمازگزار بر ران چپ بنشيند و روى پاى راست را بر كف پاى چپ بگذارد .